یک مترجم

I am currently working on a series of articles examining India’s foreign policy and strategic choices in the aftermath of the 2026 Iran war.

One of the most fascinating aspects of this issue is the complexity of India’s position. Unlike many countries that found themselves aligned with one side of the conflict, India maintains important relationships with all three principal actors: the United States, Israel, and Iran.

Its partnership with Washington has become a key pillar of India’s Indo-Pacific strategy. Israel remains an important defense, technology, and connectivity partner. At the same time, Iran continues to occupy a significant place in India’s long-term geopolitical thinking through regional connectivity, access to Eurasia, and potential future energy cooperation.

India’s concerns, however, extend beyond these three countries. The Persian Gulf Arab states remain vital economic and strategic partners, hosting millions of Indian expatriates and accounting for substantial trade, energy, investment, and remittance flows. Any prolonged instability in the Gulf therefore affects a much broader network of Indian interests across West Asia.

For New Delhi, the challenge is not simply choosing sides. It is preserving strategic autonomy while safeguarding relationships that serve different national interests. India’s objective is to protect its own interests without becoming entangled in great-power rivalries and without allowing any one relationship to undermine the others.

The fact that India has not imported Iranian oil for years does not necessarily diminish Iran’s long-term strategic relevance. As one of the world’s fastest-growing major economies, India must constantly think about future connectivity, energy security, and regional access alongside its broader geopolitical priorities.

These questions are becoming increasingly important as the international system grows more polarized and the costs of strategic autonomy continue to rise.

در حال حاضر مشغول نگارش مجموعه‌ای از مقالات درباره سیاست خارجی هند و انتخاب‌های راهبردی این کشور در پیامدهای جنگ ایران در سال ۲۰۲۶ هستم.

یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های این موضوع، پیچیدگی موقعیت هند است. برخلاف بسیاری از کشورها که در جریان این مناقشه عملاً در کنار یکی از طرف‌ها قرار گرفتند، هند همچنان روابط مهمی با هر سه بازیگر اصلی یعنی ایالات متحده، اسرائیل و ایران حفظ کرده است.

شراکت هند با واشنگتن به یکی از ارکان اصلی راهبرد هند در منطقه هند-پاسیفیک تبدیل شده است. اسرائیل نیز همچنان یک شریک مهم در حوزه‌های دفاعی، فناوری و اتصال‌پذیری اقتصادی برای هند به شمار می‌رود. در عین حال، ایران از طریق نقش خود در اتصال منطقه‌ای، دسترسی به اوراسیا و ظرفیت‌های بالقوه همکاری‌های انرژی، همچنان جایگاه مهمی در محاسبات ژئوپلیتیکی بلندمدت هند دارد.

با این حال، نگرانی‌های هند تنها به این سه کشور محدود نمی‌شود. کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس از مهم‌ترین شرکای اقتصادی و راهبردی دهلی‌نو هستند؛ کشورهایی که میزبان میلیون‌ها شهروند هندی بوده و سهم قابل توجهی در تجارت، انرژی، سرمایه‌گذاری و جریان‌های مالی ارسالی به هند دارند. از این رو، هرگونه بی‌ثباتی طولانی‌مدت در منطقه خلیج فارس می‌تواند شبکه بسیار گسترده‌تری از منافع هند در غرب آسیا را تحت تأثیر قرار دهد.

برای دهلی‌نو، چالش اصلی صرفاً انتخاب یک طرف مناقشه نیست. مسئله اساسی حفظ «خودمختاری راهبردی» در عین صیانت از روابطی است که هر یک بخشی متفاوت از منافع ملی هند را تأمین می‌کنند. هدف هند آن است که بدون گرفتار شدن در رقابت قدرت‌های بزرگ و بدون قربانی کردن یک رابطه به نفع رابطه‌ای دیگر، منافع خود را حفظ کند.

 این واقعیت که هند طی سال‌های اخیر واردات نفت از ایران را متوقف کرده است، لزوماً از اهمیت راهبردی بلندمدت ایران نمی‌کاهد. هند به عنوان یکی از پرشتاب‌ترین اقتصادهای بزرگ جهان، ناگزیر است همواره به موضوعاتی همچون امنیت انرژی، مسیرهای ارتباطی آینده و دسترسی منطقه‌ای در کنار اولویت‌های گسترده‌تر ژئوپلیتیکی خود بیندیشد.

این پرسش‌ها در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند که نظام بین‌الملل روزبه‌روز قطبی‌تر می‌شود و هزینه‌های حفظ خودمختاری راهبردی نیز رو به افزایش است.