Link to Article 

Ghadeer Nabizade’s Comments on the Article “Iran’s New Oil Weapon”

May 11, 2026

This article makes important and largely valid arguments, and its framing avoids the common trap of simplistic narratives. Instead, it focuses on the structural vulnerability of the global energy system. Its central argument is difficult to dismiss: Iran has demonstrated that even a maritime order backed by global superpowers cannot fully guarantee the uninterrupted flow of energy through the Persian Gulf and the Strait of Hormuz.

More importantly, the policy recommendations presented in the article are largely realistic. Diversifying energy corridors, expanding pipeline infrastructure, increasing strategic reserves, and accelerating the energy transition are all rational responses to a world in which Hormuz can no longer be treated as a permanently secure chokepoint.

But the strategic question does not end there.

If the Arab states of the Persian Gulf and Western powers attempt to reduce their dependence on the Strait of Hormuz through alternative pipelines, new ports, rail corridors, and Red Sea routes, the Islamic Republic is unlikely to remain passive. Tehran fully understands that a permanent closure of the Strait is neither sustainable nor necessarily desirable. Iran’s principal leverage lies in maintaining uncertainty and preserving escalation dominance within the regional energy architecture.

This means that future pressure may shift from closing Hormuz itself toward disrupting the alternative routes. This could manifest through threats against regional energy infrastructure, raising insurance and shipping risks, extending pressure into adjacent maritime theaters such as the Red Sea, or utilizing regional allied networks to preserve instability and keep the energy environment costly and insecure.

In this sense, the real issue is no longer merely the Strait of Hormuz itself, but whether the emerging regional energy geography can ultimately find a permanentsolution to insulate itself from Iranian pressure.

—-

Comentarios de Ghadeer Nabizade sobre el artículo “La nueva arma petrolera de Irán”  

۱۱ de mayo de 2026

Este artículo plantea argumentos importantes y, en gran medida, correctos. Además, su enfoque evita caer en las simplificaciones habituales y se centra, en cambio, en la vulnerabilidad estructural del sistema energético global. Su argumento central es difícil de refutar: Irán ha demostrado que incluso un orden marítimo respaldado por superpotencias no puede garantizar por completo el flujo ininterrumpido de energía a través del Golfo Pérsico y el Estrecho de Ormuz.

Más importante aún, las soluciones propuestas en el artículo son, en gran medida, realistas. La diversificación de los corredores energéticos, la expansión de la infraestructura de oleoductos, el aumento de las reservas estratégicas y la aceleración de la transición energética son respuestas racionales para un mundo que ya no puede considerar a Ormuz como un punto de estrangulamiento permanentemente seguro.

Sin embargo, la cuestión estratégica no termina ahí.

Si los países árabes del Golfo Pérsico y las potencias occidentales intentan reducir su dependencia del Estrecho de Ormuz mediante oleoductos alternativos, nuevos puertos, corredores ferroviarios y rutas por el Mar Rojo, es poco probable que la República Islámica permanezca pasiva. Teherán entiende perfectamente que un cierre permanente del estrecho no es sostenible ni necesariamente deseable. El principal instrumento de presión de Irán reside en mantener la incertidumbre y conservar la superioridad en la gestión del nivel de escalada dentro de la arquitectura energética regional.

Esto significa que la presión futura podría desplazarse desde el cierre de Ormuz hacia la perturbación de las rutas alternativas. Esto podría manifestarse, por ejemplo, en amenazas contra infraestructuras energéticas regionales, el aumento del riesgo para los seguros y el transporte marítimo, la expansión de la presión hacia teatros marítimos adyacentes como el Mar Rojo, o el uso de redes aliadas regionales para preservar la inestabilidad y mantener el entorno energético costoso e inseguro.

En este sentido, la verdadera cuestión ya no es únicamente el propio Estrecho de Ormuz, sino si la nueva geografía energética de la región podrá encontrar realmente una solución permanente que la haga inmune a la presión iraní.

—-

نکات غدیر نبی‌زاده درباره مقاله سلاح جدید نفتی ایران از نشریه فارن افیرز

۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵

این مقاله به مطالب درستی اشاره دارد و شبوه بیان آن نیز به گونه‌ایست که گرفتار ساده‌سازی‌های رایج  نمی‌شود، بلکه بر آسیب‌پذیری ساختار نظام انرژی جهانی تمرکز می‌کند. استدلال اصلی آن به‌سختی قابل رد است: ایران نشان داده که حتی یک نظم دریایی تحت حمایت ابرقدرت‌ها نیز نمی‌تواند عبور بی‌وقفه انرژی از خلیج فارس و تنگه هرمز را به‌طور کامل تضمین کند.

مهم‌تر از آن، راهکارهای پیشنهادی مقاله تا حد زیادی واقع‌بینانه‌اند. تنوع‌بخشی به کریدورهای انرژی، گسترش خطوط لوله، افزایش ذخایر استراتژیک و تسریع گذار انرژی، همگی پاسخ‌هایی منطقی به جهانی هستند که دیگر نمی‌تواند هرمز را یک گلوگاه کاملاً امن و دائمی فرض کند.

اما پرسش راهبردی به همین‌جا ختم نمی‌شود.

اگر کشورهای عربی خلیج فارس و قدرت‌های غربی تلاش کنند با خطوط لوله جایگزین، بنادر جدید، کریدورهای ریلی و مسیرهای دریای سرخ وابستگی خود به تنگه هرمز را کاهش دهند، جمهوری اسلامی نیز بعید است منفعل بماند. تهران به‌خوبی می‌داند که بستن دائمی تنگه نه پایدار است و نه الزاماً مطلوب. اهرم اصلی ایران در حفظ نااطمینانی و نگه داشتن برتری در مدیریت سطح تنش در معماری انرژی منطقه نهفته است.

این یعنی فشار آینده ممکن است از بستن هرمز به سمت ایجاد اختلال در مسیرهای جایگزین تغییر کند که به عنوان مثال در تهدید زیرساخت‌های انرژی منطقه، افزایش ریسک بیمه و حمل‌ونقل، گسترش فشار به حوزه‌های دریایی مجاور مانند دریای سرخ، یا استفاده از شبکه‌های هم‌پیمان منطقه‌ای برای حفظ بی‌ثباتی و پرهزینه نگه داشتن محیط انرژی آشکار خواهد شد.

در این معنا، مسئله واقعی دیگر صرفاً خودِ تنگه هرمز نیست؛ بلکه این است که آیا جغرافیای جدید انرژی در منطقه اساساً می‌تواند راهکاری دائمی برای مصونیت از فشار ایران بیابد؟